مزایا و عوارض جانبی مانجارو

اما قبل از اینکه به ادامه روند تحقیقات بر روی فعل و انفعالات مغزی این خانم 60 ساله بپردازیم، لازم میدانم یک توضیح مختصر در خصوص مفاهیمی همچون از دست دادن کنترل های غذایی، اختلالات در غذاخوردن، سر و صدا ها یا نویز های غذایی برای اون دسته از همراهانی بدم که با آنها آشنا نیستند به چه علت؟ به این خاطر که با توجه به تجربه ما در کترینگ رژیمی کوچ در این ده سال ما به این نتیجه رسیدیم که بسیاری از عزیزان ما زمانی که به ما رجوع میکنند تقریبا علت اصلی و پنهان پرخوری شون رو نمیدانند و اغلب اون رو با علاقه مندی به غذا اشتباه می گیرند. احتمالا این جمله معروف رو همه مون یک بار شنیدیم که من علاقه شدید به غذا و طعم غذا دارم یا من دیوانه غذا هستم. اتفاقا توی پست های بعدی قصد داریم در خصوص یک تحقیق راجع به افرادی که واقعا طعم غذا رو میفهمند و اثر آن بر روی لاغری یک گپ جداگانه با شما عزیزان داشته باشیم.

اختلالات عصبی در غذا خوردن

اولین بار در سال 1686 یک پزشک انگیسی بیمار خود را به عنوان اسکلتی پوسیده از پوست توصیف کرد که نشان از اختلال بی اشتهایی عصبی داشت، در سال 1874 دکتر ریچارد مورتون عنوان بی اشتهایی عصبی را برای یک بیمار استفاده کرد اما تا مدت ها جامعه پزشکی این توصیف را کافی نمی دانستند چون در بسیاری از آزمایش ها این مسئله ثابت شده بود که بیمار گرسنگی را احساس می کند اما از خوردن امتناع می ورزد تا اینکه در سال 1959 بود که برای اولین بار دکتر آلبرت استانکارد برای اولین بار عنوان اختلال پرخوری را توصیف کرد و عنوان کرد بنظر می رسد که با پرخوری شبانه ارتباط دارد.  از دست دادن کنترل در خوردن بسیار گسترده است و بسیاری از افراد مبتلا به چاقی و همچنین مبتلایان اختلالات خوردن را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اختلال پرخوری (BED) شایع‌ترین اختلال خوردن در کشورهایی مثل ایالات متحده محسوب می‌شود و اغلب یک اختلال پرخوری اضطرابی است.  افراد مبتلا به اختلال پرخوری یا BED اغلب احساس می‌کنند که نمی‌توانند خوردن را متوقف کنند و مدت‌ها پس از احساس سیری به خوردن ادامه دهند. بسیاری از آن ها شاید حتی متوجه سیگنال های سیری نیز نباشند.

معرفی مهارکننده‌های GLP-1 

مناطق حیاتی مغز که در تنظیم رفتار خوردن نقش دارند شامل هیپوتالاموس و هسته اکومبنس (NAc) هستند که به عنوان یک مرکز پاداش کلیدی عمل می‌کنند. هسته اکومبنس NAc به کنترل انگیزه، رفتارهای لذت‌جویانه و کنترل تکانه کمک می‌کند. مطالعات نشان داده‌اند که در افراد مبتلا به چاقی و اختلال پرخوری عصبی (BED)، سیگنال‌دهی درون هسته اکومبنس NAc و مدارهای مرتبط مختل می‌شود. حتی بدون تشخیص اختلال پرخوری BED، تا 60 درصد از افراد مبتلا به چاقی “سروصدای غذا” مداوم را تجربه می‌کنند، جریانی مداوم از افکار در مورد غذا که می‌تواند منجر به پریشانی و الگوهای ناسازگار مانند پرخوری یا از دست دادن کنترل در خوردن شود. سر و صدای غذا همچنین در پرخوری عصبی و بی‌اشتهایی عصبی رایج است. تحقیقات، پرخوری عصبی را با افزایش خطر خودکشی در بین افراد مبتلا به چاقی و اختلالات خوردن مرتبط دانسته است که احتمالاً با ویژگی‌های تکانشی و اختلال در تنظیم احساسات مرتبط است. دکتر کیسی هالپرن سرپرست تیم این تحقیق معتقد است که توسعه روش‌های جدید برای درمان این بیماران از اهمیت بالایی برخوردار است.” «در حالی که بسیاری از افرادی که مهارکننده‌های GLP-1 و GIP مصرف می‌کنند، کاهش نویزهای غذایی را گزارش می‌دهند، این داروها برای درمان اشتغال ذهنی به غذا و تکانشگری مرتبط با آن مورد تأیید FDA نیستند. در واقع، تأثیر آنها بر فعالیت مغز انسان تازه شروع به مطالعه شده است. قبل از جراحی، برای شرکت‌کننده شماره ۳، یعنی همان خانم 60 ساله پس از اینکه اولین مهارکننده GLP-1 کمکی به او اثر نکرد، تیرزپاتید برای مدیریت دیابت نوع ۲ تجویز شد. دوز او به تدریج قبل و بعد از کاشت الکترود به حداکثر افزایش یافت، زیرا دیابت خطر عفونت پس از جراحی را افزایش می‌دهد. این امر فرصتی نادر را برای محققان ایجاد کرد تا مشاهده کنند که چگونه تیرزپاتید بر سیگنال‌های مغزی مرتبط با هوس‌های غذایی در زمان واقعی تأثیر می‌گذارد.

محو اثرات تیرزپاتید به مرور زمان

هنگامی که شرکت‌کننده ۳ به دوز کامل تیرزپاتید خود رسید و الکترودها کاشته شدند، او هیچ گونه اشتغال ذهنی به غذا را گزارش نکرد و فعالیت هسته اکومبنس او این سکوت را منعکس می‌کرد. با این حال، پس از تقریباً پنج ماه، فعالیت هسته اکومبنس NAc که قبلاً آرام بود، همراه با صدای شدید غذا دوباره ظاهر شد. این تغییر نشان داد که تأثیر تیرزپاتید بر از دست دادن کنترل خوردن او موقتی بوده و الگوهای اساسی اشتغال ذهنی به غذا دوباره ظاهر شده‌اند.

در سایر شرکت‌کنندگان در این آزمایش که تیرزپاتید مصرف نمی‌کردند، به طور مداوم فعالیت هسته اکومبنس افزایش یافته و اشتغال ذهنی مکرر به غذا را نشان دادند که با مشاهدات قبلی گروه دکتر هالپرن همسو بود. کاهش چشمگیر سیگنالی که فقط در شرکت‌کننده ۳ مشاهده شد، قویاً نشان داد که تیرزپاتید به طور موقت این فعالیت را سرکوب کرده است.

اما بیایید ببینیم در آزمایشات قبلی گروه دکتر هالپرن چه دریافت های داشتند و چگونه سیگنال‌های مغزی شروع هوس‌ها را آشکار می‌کردند

تحقیقات قبلی دکتر هالپرن الگوی مشخصی از فعالیت الکتریکی در هسته اکومبنس NAc را شناسایی کرده بود که درست قبل از اینکه فرد شروع به تمرکز روی غذا کند و احساس نیاز به پرخوری کند، ظاهر می‌شدند. این فعالیت ها زمانی که فرد قبل از یک وعده غذایی معمولی گرسنه بود، ظاهر نمی شدند و بلعکس در زمان های غیر عادی در طول روز ظاهر می شدند، همچنین در یک آزمایش دیگر به رهبری دکتر هالپرن مشخص شده بود که ارائه تحریک الکتریکی با فرکانس بالا به هسته اکومبنس دقیقاً زمانی که این سیگنال‌های هوس ظاهر می‌شوند، می‌تواند در توقف رفتار پرخوری موثر باشد.

در همین مطالعه، الکترودهای الکتروانسفالوگرافی داخل جمجمه‌ی چهار شرکت‌کننده که مبتلا به چاقی و یا اختلال از دست دادن کنترل در خوردن بودند کاشته شده بود. مشابه سیستم‌هایی که برای صرع و بیماری پارکینسون استفاده می‌شوند، دستگاه ها فعالیت هسته اکومبنس را در مواجهه شرکت‌کنندگان با غذاهایی که به عنوان محرک دوره‌های پرخوری آنها شناخته می‌شدند، ثبت کردند. پس از تعیین پاسخ‌های پایه هر فرد، تیم تحقیقاتی الکترودها را طوری برنامه‌ریزی کرد که هنگام شناسایی سیگنال‌های مرتبط با هوس، تحریک فرکانس بالا را ارائه دهند. طی شش ماه، شرکت‌کنندگان کاهش زیادی در از دست دادن کنترل احساسات و دوره‌های پرخوری کمتر گزارش کردند. کلی آلیسون، یکی از محققهای این مطالعه، و دارای مدرک دکترا، استاد روانپزشکی و مدیر مرکز اختلالات وزن و خوردن، می گوید: «مهارکننده‌هایی نظیر مانجارو داروهای شگفت‌انگیزی در انجام کاری هستند که برای آن ساخته شده‌اند یعنی مدیریت قند خون در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 و کاهش وزن در افراد چاق. این تحقیق به ما نشان می‌دهد که آنها ممکن است برای مدیریت مشغله غذایی و پرخوری مفید باشند، اما نه به شکل فعلی آنها.» 

وونکیونگ چوی، کاندیدای دکترا در آزمایشگاه هالپرن، میگوید: «اگرچه این مطالعه فقط داده‌های یک فرد مصرف‌کننده تیرزپاتید را نشان می‌دهد، اما داده‌های قانع‌کننده‌ای در مورد چگونگی تغییر سیگنال‌های الکتریکی مغز توسط مهارکننده‌های GLP-1 و GIP ارائه می‌دهد. این بینش‌ها باید الهام‌بخش تحقیقات بیشتر در زمینه توسعه درمانی باشد که با ویژگی‌های تکانشگری چاقی و اختلالات پرخوری طولانی‌مدت در ارتباط باشد.»

حالا در پایان این مقاله از شما میخوایم بما بگویید چقدر فکر می کنید این داروها در درمان چاقی مفید باشد؟ آیا از نظر شما این قبیل درمان ها آیا می تواند اثر پایداری در رفتار های پرخوری غذایی ما داشته باشد یا از نظر شما این دارو ها صرفا یک اثر سریع و مقطعی در روند زندگی فرد مبتلا به چاقی را ایجاد می کنند؟

از داروی مانجارو و علت تولید آن چه میدانیم؟

دکتر کیسی اچ. هالپرن، نویسنده ارشد و استاد جراحی مغز و اعصاب و رئیس بخش جراحی مغز و اعصاب استریوتاکتیک، معتقد است این مشاهده، بینش‌های مهمی در مورد چگونگی عملکرد این داروها در مغز ارائه می‌دهد و ما را در کشف نشانه‌های جدید راهنمایی می‌کند. اما تا زمانی که عملکرد آنها را بر مغز بهتر درک نکنیم، خیلی زود است که این مهارکننده‌ها را داروهای معجزه‌آسا برای شرایط بیشتری فراتر از دیابت نوع 2 و چاقی بنامیم.” 

در پایان ، با توجه به عوارض جانبی مانجارو بنظرتون چقدر فکر میکنید که این نوع روش ها میتونن اثرات پایداری برای ما به ارمغان داشته باشند؟

به نظرتون چه چیز باعث میشه با توجه به عوارض های دردناک جانبی مثل شکم درد، اسهال و استفراغ باز افراد ترجیح بدهند که یک مسیر سریع رو طی کنند؟

بنظرتون تن دادن به روشهای پر ریسک مثل عملهای جراحی که با گذشت این مدت همه متوجه شده ایم که اثر پایداری ندارند و با توجه به رفتار آینده فرد امکان بازگشت همان عدد وزنی وجود دارد، بیانگر چه حقیقت های تاریکی در پس زمینه های روانی ماست؟

مزایا و عوارض جانبی مانجارو در یک نگاه کلی

 برگشت اشتها و افزایش وزن مجدد از مهمترین عوارض جانبی مانجارو است